7 فوریه 2025- یک مطالعه اخیر که در Diabetes Care منتشر شده است، خطر نفرولیتیازیس (سنگ کلیه) مرتبط با دو دسته از داروهای محبوب مورد استفاده برای درمان دیابت نوع 2 را بررسی کرده است: مهارکننده های سدیم-گلوکز 2 (SGLT2) ومهارکننده ‌های دی پپتیدیل پپتیداز 4(DPP4is).

این مطالعه خطر کمتری را برای نفرولیتیازیس با مهارکننده‌ های SGLT2 نسبت به مهارکننده‌ هایDPP4 ، در هر دو گروه بدون سابقه ی تشکیل سنگ کلیه و گروه همیشه تشکیل ‌دهنده سنگ کلیه نشان داد. با این حال، محققان خاطرنشان کردند که کاهش خطر نسبی در افراد بدون سابقه سنگ کلیه بارزتر بود و کاهش خطر مطلق در بیماران دارای سابقه قبلی تشکیل سنگ کلیه، بیشتر بود.

مهارکننده‌ های SGLT2 و مهارکننده ‌های DPP4 معمولاً برای مدیریت دیابت نوع 2 تجویز می‌ شوند، وضعیتی که اغلب منجر به عوارضی مانند بیماری کلیوی می‌ شود. هر دو دسته از داروها مزایایی در کاهش سطح قند خون و بهبود نتایج قلبی عروقی نشان داده اند. با این حال، نگرانی ها در مورد عوارض جانبی بالقوه، از جمله خطر تشکیل سنگ کلیه، تحقیقات بیشتر در مورد پروفایل ایمنی آنها را برانگیخته است. با توجه به این موضوع، دکتر یون ها کانگ و همکارانش از کالج پزشکی دانشگاه ملی سئول، خطر تشکیل سنگ کلیه در بیماران دیابتی نوع 2 که درمان با مهارکننده‌ های SGLT2 را شروع کرده بودند با افرادی که درمان با مهارکننده‌های DPP4 را آغاز کرده بودند، مقایسه نمودند. محققان به‌ طور جداگانه خطر تشکیل سنگ کلیه را در افرادی که هیچ سابقه ‌ای از سنگ ‌های کلیوی نداشتند و افراد دارای سابقه سنگ ‌های کلیوی، تجزیه و تحلیل کردند.

برای این منظور، محققان یک مطالعه کوهورت مبتنی بر جمعیت را با استفاده از پایگاه ‌داده ی خدمات بیمه سلامت ملی کره در سال‌های 2010-2021 برای مقایسه آغاز کننده های SGLT2is در مقابلDPP4is ، انجام دادند. پیامد اولیه ی مطالعه بروز نفرولیتیازیس بود، در حالی که مواجهه با استئوآرتریت به عنوان یک پیامد کنترل منفی مورد استفاده قرار گرفت. پس از انجام تطبیق امتیاز تمایل (PS)1:1، برای افراد بدون سابقه ی سنگ کلیه و افراد همیشه سنگ ساز، محققان نسبت خطر ادغام شده و فردی (HRs)، تفاوت نرخ بروز (IRD) و فاصله اطمینان 95٪ (CIs) را گزارش کردند. آنالیزهای زیر گروهی نیز با در نظر گرفتن جنس، سن، مصرف همزمان تیازید و خطر قلبی عروقی در شروع مطالعه، انجام شد.

یافته های این مطالعه به شرح زیر است:

•  در مجموع 17006 جفت بیمار همسان سازی شده ی آغاز کننده ی درمان SGLT2i و DPP4i از دو گروه بدون سابقه ی قبلی سنگ کلیه (105378 جفت) و همیشه سنگ ساز (11628 جفت) مورد بررسی قرار گرفتند.

•  در طی یک میانگین پیگیری 654 روزه، خطر نفرولیتیازیس در آغاز کننده های SGLT2i کمتر از آغازکننده های DPP4i بود، به ترتیب با نرخ 0.65 در مقابل 1.12 رویداد در هر 100 سال-نفر.

•  نسبت خطر (HR) برای خطر نفرولیتیازیس 0.54، و تفاوت نرخ بروز (IRD) 0.46- بود.

•  در گروه بدون سابقه ی سنگ کلیوی،HR = 0.43 وIRD = 0.32- بود.

•  در گروه همیشه سنگ ساز،HR = 0.64 وIRD = 2.26- بود.

•  هیچ ارتباط معنی داری برای مواجهه با استئوآرتریت مشاهده نشد.

•  نتایج در بین زیر گروه ها یکسان بود.

محققان نوشتند: «ما دریافتیم که شروع مهارکننده‌های SGLT2، در مقایسه با مهارکننده‌های DPP4، با کاهش خطر نفرولیتیازیس و مداخلات مرتبط در دیابت نوع 2 مرتبط بود. در حالی که کاهش خطر نسبی در افراد بدون سابقه ی سنگ کلیه بیشتر بود، کاهش نرخ بروز مطلق در افراد همیشه سنگ ساز بیشتر بود. کاهش خطر تشکیل سنگ کلیه در بین زیر گروه‌هایی که بر اساس جنس، سن، مصرف تیازید و خطر اولیه قلبی عروقی طبقه ‌بندی شده بودند، سازگار بود».

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/sglt2-inhibitors-versus-dpp4-inhibitors-lower-nephrolithiasis-risk-found-in-diabetes-patients-study-finds-142401